پيش زمينه:  

جو اين چهار سياره غول مانند گازي عمدتاً از هيدروژن تشكيل شده است ، جو هاي بالاتر مشتري و زحل اغلب هيدروژني است ، از اينرو دانشمندان فرض كردند كه بيشتر ين مواد به دو سياره داخلي فرو رفته است . جو هاي بالاتر اورانوس و نپتون تا حدودي هليم بيشتري دارند .

رنگ سيارات گازي غول مانند به واسطه گاز ها ي درون جو هاي بالايي بوجود آمده اند . ابرهاي سطحي قابل مشاهده مشتري و زحل عموماً يخ آمونياكي هستند . ناخالصي هاي نشانه ، اين ابرها را به رنگ خود در مي آورند ، مانند لكه هاي قرمز بزرگ مشتري متان درجو اورانوس و نپتون 10 برابر بيشتر از جو مشتري و زحل است . فراواني متان درجو اورانوس و نپتون باعث رنگ آبي آنها شده است. متان نور قرمز و نارنجي را از جو اين سيارات جذب مي كند .

در سيارات گازي عظيم ، جو ها به مناطقي موازي بااستوا تقسيم بندي شده اند  اين مناطق بلندي هاي روي مشتري تا مناطق غير قابل تشخيص اورانوس تغيير مي كند . اين مناطق بوسيله يك الگوي ساكن از بادها سياره اي كنترل مي شوند . سرعت بادهاي مشتري باعرض جغرافيايي تغيير كرده و بين قطب ها نو استوا بارها از شرق به غرب در نوسان است . فعاليت باد در ظاهر تكه هاي هاون شكل چرخان مي توانند درمشتري ، زحل و نپتون ديده شوند ، اما در اورانوس وجود ندارند . دماي جو بالاي غولهاي گازي كاملاً داغ است . براي مشتري ، دماها بيش از 1000 درجه كلوين ، براي زحل 800 – 600 درجه كلوين و براي اورانوس و نپتون 800 – 750 درجه كلوين است . دماي حداقل مشتري 110 درجه كلوين ، زحل 80 درجه كلوين ، اورانوس 52 درجه كلوين و نپتون 50 درجه كلوين است .

تمام چهار غول گازي داراي ميدان مغناطيسي است . دانشمندان توضيح داده اند كه چگونه ميدانها بوسيله نظريه دينام توليد مي شوند . ضرورتاً هر غول گازي هسته اي دارد كه بطور بخشي از هيدروژن فلزي مايع تشكيل شده است . هنگاميكه اين ماده در  مي چرخد . انزژي الكتريكي توليد مي كند كه ميدان معناطيسي رابوجود مي آورد . ميدانهاي مغناطيسي دوقطبي هستند . آنها داراي قطبهاي مقناطيسي جنوب و شمال معين هستند.

   روش كار: