مفاهيم

نام

معنا: دیپلودوکوس، به معناي دايناسور دوميله اي است

تلفظ: دیپلودوکوس.

نامگذاري توسط: اتنیل مارش

سال نامگذاري: 1878

تغذيه

گياهخوار- احتمالا غذای اصلی دیپلودوکوسها کاج بوده است که در زمان زیست ساروپودهای بزرگ، فراوانترین گیاه بود. منبع غذایی ثانویه شامل گینگکاس، دانه های سرخس، سیکادها، علف، سرخس، خزه و دم اسبیان بوده است. دیپلودوکوس دندانهایی کند داشت(فقط در جلوی آرواره هایش) که برای جویدن و خردکردن برگهای درختان مفید بودند.

اندازه

طول: 90 فوت(27متر)

بلندي: 16 فوت(5متر) از رانها

وزن: 10 تا20 تن

زمان زيست

دوره ژوراسيك پسين، حدود 145- 155 ميليون سال قبل

محل زيست

تعداد زیادی از فسیلهای دیپلودوکوس در کوههای راکی در غرب ایالات متحده(در کلرادو، مونتانا، اوتا و وایومینگ) کشف شده اند.

فسيلها

نخستین فسیل دیپلودوکوس، توسط ارل داگلاس و ساموئل ویلستون در سال 1877 کشف شد. تعداد زیادی از فسیلهای دیپلودوکوس کشف شده اندكه شامل یک پوست هم می باشد.

طبقه بندي

· قلمرو(جانوران)

· شاخه مهره داران(داراي طناب عصبي پشتي هستند كه در مغز خاتمه مي يابد)

· رده آركوزاريا(دياپسيدها با دندانهاي سرپيچي و غيره)

· راسته ساريچيا- دايناسورهاي جهنده، اجداد پرندگان.

· ساروپودومورف- دايناسورهاي گياهخوار گردن دراز، با دم بلند كه روي چهار پا راه مي رفتند.

· زيرراسته ساروپودا- گياهخواران بسيار بزرگ.

· نئوزاروپودا- ساروپودهاي تكامل يافته.

· خانواده ديپلودوسيدا- ساروپودهاي دم شلاقي و دندان ميله اي كه بر روي مهره هايشان خارهاي بلندي داشتند و شامل آمارگازاروس، آپاتوزاروس، سوپرزاروس، باروزاروس، سيزموزاروس و غيره مي باشند.

· جنس ديپلودوكوس.

گونه ديپلودوكوس لانگوس(نامگذاري گونه:مارش،1878)

حقايق جالب

ديپلودوكوس گردني درازبه طول 26فوت(8متر) و دمي بلند و شلاقي شكل به طول45فوت(14متر) داشت اما طول سرش كمتر از 2فوت بود و سوراخهاي بيني اش در بالاي سر قرار داشتند. پاهاي جلويي آن كوتاهتر از پاهاي عقبي اش بودند و همه پاها شبيه پاهاي فيل و پنج انگشتي بودند. انگشت شست هرپا داراي چنگال بود كه احتمالا براي حفاظت و دفاع بوده است.

ثابت شده كه ديپلودوكوس(و ساروپودهاي ديپلوسيد ديگر مانند آپاتوزاروس) نمي توانسته اند سرشان را در ارتفاع بالاتر از 17فوتي(4/5 متري) زمين قرار دهند.

تصور می شد که ساروپودها(مثل دیپلودوکوس، براکیوزاروس و آپاتوزاروس) و استگوزاروس مغز ثانویه ای داشته اند. امروزه دیرینه شناسان معتقدندچیزی که آنها آن را مغز ثانویه می پنداشتند در واقع بزرگ شدگی طناب عصبیدر منطقه ران بوده است. این بزرگ شدگی از مغز کوچک جانور بزرگتر بود.