نوتوزارها
دايناسورهاي جنوبي
آناتومي:
نوتوزارها
خزندگاني با دم طويل و گردني دراز و ماهي خوار بودند. كه تا 20فوت(6متر)
طول مي رسيدند، آنها دايناسور نبودند. نوتوزارها چهار باله پارو مانند و
انگشتان پرده دار داشتند. اين خزندگان داراي، سري باريك و كشيده با دندان
هاي تيز بودند. دندان هاي جلوئي بزرگتر از دندان هاي عقبي بودند. سوراخ
هاي بيني در بخش بالايي و انتهاي پوزه قرار داشتند. آنها هوا را تنفس مي
كردند ولي بيشتر وقت خود را در آب سپري مي كردند.
نمونه
هايي از نوتوزارها شامل گونه هاي زير مي باشد:
•
نوتوزاروس:
خزنده
اي بود كه حدود 10فوت(3متر) طول داشت و داراي دمي باريك و بلند همراه
با يك باله در بخش بالاترش بود. اين دم به هنگام شنا استفاده مي شد.
اين جانور 5 انگشت پرده دار داشت. باله هاي جلوئي كوچكتر از باله هاي
عقبي بودند. اين جانور در انتهاي دوره ترياس زندگي مي كرد. فسيل هاي
اين جانور در اروپا(آلمان، ايتاليا، هلند و سوئيس) شمال آفريقا و
آسيا(چين، فلسطين و روسيه) كشف شده است.
•
لاريوزاروس:خزنده
اي كوچك بود كه حدود 2-75/0فوت(60-20سانتي متر) طول داشت. اين دايناسور
گردني كوتاه تر و انگشتاني زبرتر از ساير نوتوزارها داشت. اين جانور
دچار محدوديت بيشتري در شنا بود. اين جانور بدني مارپيچي و دمي طويل
داشت. پاهاي عقبي اين جانور پنج انگشت پرده دار و پنجه اي داشت. پاهاي
جلوئي آن به صورت باله هاي پارو مانند بود. اين جانور در طول دوره
ترياس مياني زندگي مي كرد. فسيل دوره ترياس مياني در اروپا كشف شده
اند.
•
كرزيوزاروس:حدود
13فوت(4متر) طول داشت. اين خزنده انگشتاني طويل تر از ساير نوتوزارها
داشت و استخوان هاي بيشتري در هر انگشتش داشت(هيپرفالانرژي). اين وضعيت
به گونه اي بود كه باله ها را بيشتر براي شنا مستعد مي كرد، كريوزاروس
ها همانند پليوزار شناگري بسيار ماهر بود. اين جانور در طول دوره ترياس
مياني زندگي مي كرد. فسيل هاي اين جانور در اروپا كشف شده است.
•
پيستوزاروس:خزنده
اي بود كه حدود 10فوت(3متر)طول داشت، اين جانور گردني بسيار دراز، باله
هاي پارو مانند، بدني مارپيچي، دندان هايي بسيار تيز و آرواره هايي
نيرومند داشت. اين جانور در دوره ترياس مياني در فرانسه و آلمان امروزي
زندگي مي كرد.
زمان زيست:
نوتوزارها در طول دوره ترياس زندگي مي كردند و در انتهاي ترياس از بين
رفتند. آنها احتمالا" به پلسيوسارها تكامل پيدا كرده اند.
خزندگان هم عصر نوتوزارها در طول دوره ترياس شامل خزندگان شناگر دريايي
از قبيل اسكپتوزاروس، ايكتيوزاروهاي ميكسيوزاروس و افتالموزاروس بودند.
دايناسورهاي اوليه نظير هررازاروس، ائوراپتور، استاريكوزاروس و لستوزاروس
فقط در اين زمان ظاهر شدند.
رفتار:
نوتوزارها هوا تنفس مي كردند و در خشكي زندگي مي كردند اما به وسيله
اندامهاي شناگر پارو مانند خود قادر به شنا نيز بودند. آنها احتمالا" تخم
هاي خود را در خشكي مي گذاشتند چون در دريا خورده مي شدند.
تغذيه:
نوتوزارها ماهي و ساير جانوران شناگر كوچك نظير ميگو را مي خورد. آنها به
وسيله دندان هاي تيز و پوزه طويل خود ماهيها را صيد مي كردند.
تحرك:
نوتوزارها بر روي چهار پا راه مي رفتند و به وسيله اندامهاي شنايي پارو
مانند خود و نيز به كمك انگشتان پرده دار و دم طويل خود شنا مي كردند.
طبقه
بندي:
نوتوزارها خزنده بودند ولي دايناسور نبودند. آنها به گروه هاي زير طبقه
بندي مي شوند:
•
مهره داران
•
تتراپودها
•
دياپسيدها- اين جانوران شامل تمام خزندگان(به جز لاك پشتها) و پرندگان
بودند. آنها به وسيله دو سوراخي كه در ناحيه بالاي جمجمه شان و دو
سوراخ كه اطراف چشمانشان بود مشخص مي شدند.
•
ساروپتريجيا(كه شامل نوتوزارها و پلسيوزارها بودند).
•
راسته نوتوزاريا-(خزندگان دريايي ماهي خوار با گردن و دم طويل و اندام
شناگر كوتاه).
•
خانواده نودوزاريده (كه شامل نودوزاروس، لاريوزاروس، كرزيوزاروس و غيره
بودند).
كشف فسيل:
نودوزاروس به وسيله ج وون ميونستر در سال 1834 نامگذاري شد. فسيل هاي
نوتوزار جوان در رسوبات ساحلي و غارهاي رسوبي اروپا، آسيا و شمال و جنوب
آفريقا كشف شده است.
