سيلوفيسز

به معناي تهي شكل

آناتومي:

سيلوفيسز(سيلوفيسز تلفظ مي شود) دايناسور كوچك و سبك وزني بود كه روي دوپاي بلند راه مي رفت. طول اين دايناسور درنده، حدود 9 فوت(8/2 متر) بود. سيلوفيسز، استخوانهايي سبك وتوخالي(علت نامگذاري)،‌ سري بلند و تيز با دوازده دندان كوچك و مضرسي، دستان سه انگشتي و گردني دراز داشت.

دو گونه از فسيلهاي سيلوفيسز يافت شده است: روبوست و گراسيل. احتمالا اين دو شكل، نر و ماده هستند.

سيلوفيسز در فضا:

جمجمه سيلوفيسز از موزه تاريخ طبيعي كارنجي، توسط شاتل فضايي اندور، در 22 ژانويه 1998، به فضا برده شد. اين فسيل به ايستگاه فضايي ميرمسافرت كرد(سيلوفيسز مزورا تقريبا سه سال در فضا باقي ماند).

زمان زيست، اقليم:

سيلوفيسز در دوره ترياس پسين،‌ حدود 210 ميليون سال قبل مي زيست. سيلوفيسزيكي از نخستين دايناسورهاي شناخته شده است. سيلوفيسزدر محيطهاي خشك و بيابان مانند و اقليمهاي نوع ساوانا مي زيست و احتمالادر محيطهايي شبيه كنياي امروزي اما بدون علفزارها زندگي مي كرده است(زيرا گياهان گلدار هنوز تكامل نيافته بودند).

تغذيه:

سيلوفيسز،‌گوشتخوار بود و احتمالا لاشخور هم بوده است. بقاياي فسيل شده معده سيلوفيسز،‌حاوي خزندگان كوچك، ماهيها و استخوانهاي سيلوفيسزهاي ديگر در اندازه هاي مختلف بوده است و نشان مي دهد كه همجنس خوار بوده است.

رفتار:

احتمالاسيلوفيسزبه صورت گروهي زندگي و شكار مي كرده است. اين فرضيه به اين علت عنوان شده است كه لايه هاي استخواني فسيل شده صدها سيلوفيسز(مجموعه اي از تعداد بسيار زيادي فسيل در يك مكان) درگاست رانچ نيومكزيكوي آمريكا يافت شد.

توليدمثل:

  به احتمال زياد، سيلوفيسز تخم گذار بوده است. هزاران اسكلت فسيل شده سيلوفيسزدر گاست رانچ نيومكزيكوي آمريكا يافت شد. در شكم بسياري از آنها،‌ استخوانهاي سيلوفيسزهاي جوان وجود داشت. اين شاهد نشان مي دهد كه سيلوفيسزحتي نوزادان خود را هم مي خورده است يا بچه زا بوده است. احتمال اينكه سيلوفيسز(مثل بسياري از خزندگان پيشرفته امروزي) هم جنس خوار بوده بيشتر است زيرا اسكلتهاي سيلوفيسزكوچكي كه درون سيلوفيسزهاي بالغ يافت شد، جنين نبود بلكه نوزاد سيلوفيسزبود.

تحرك:

به خاطرسبك وزني، پاهاي بلند و كمي وزن به علت وجود استخوانهاي توخالي،‌ سيلوفيسزدونده اي دوپا و بسيار چابك بود. سرعت دايناسورها با استفاده از مورفولوژي(ويژگيهايي مانند طول پا و جرم تقريبي بدن) و ردپاي فسيل شده آنها محاسبه مي شود. ردپاهاي سيلوفيسز يافت شده است. طول ردپا 4 اينچ و طول گامها 5/2 فوت(75/0 متر) مي باشد.

كشف و نامگذاري فسيلها:

سيلوفيسز، در سال 1881،‌ توسط ديويد بالدوين كشف شد و در سال 1889، توسط ديرينه شناس آمريكايي ادوارد درينكر كوپ نامگذاري شد. گونه نوعي، سيلوفيسزباري است(در سال 1964، توسط كوپ و كولبرت نامگذاري شد). به خاطر تكه تكه بودن اين نوع نمونه‌،‌ نامگذاري اين جنس با ترديد انجام شد.

هزاران فسيل سيلوفيسز به صورت لايه هاي استخواني(مجموعه اي از تعداد زيادي فسيل يك گونه در يك مكان) در گاست رانچ نيومكزيكوي آمريكا يافت شده است(اين دايناسورها زماني ريوآريبازاروس ناميده شدند اما بعدها اين نام منسوخ شد). چندصد فسيل اسكلت سيلوفيسزدر آريزونا،‌نيومكزيكو و احتمالا اوتا كشف شده است. هم فسيل سيلوفيسزهاي بالغ و هم فسيل سيلوفيسزهاي نوزاد يافت شده است. دو نوع سيلوفيسزبالغ وجود دارد: روبوست و گراسيل- اين دو شكل احتمالا نر و ماده هستند.

طبقه بندي:

سيلوفيسزنوعي دايناسورساريچين(دايناسور جهنده) و يك تروپود بود. در مورد طبقه بندي جزيي تر آن بحثهايي وجود دارد اما احتمالا نوعي سراتوزارين بوده است. سيلوفيسزبسيار نزديك و شبيه به ريوآريبازاروس مي باشد(يا ممكن است همان جنس باشد، نام ريوآريبازاروس منسوخ شده است).

سيلوفيسز، دايناسوري گوشتخوار،كوچك و اوليه بود. سيلوفيسز، دايناسوري تروپود بودكه در دوره ترياس پسين زندگي مي كرد. سيلوفيسزيكي از نخستين دايناسورهاي شناخته شده است. احتمالااين درنده،‌ به صورت گروهي زندگي و شكار مي كرده است. اين فرضيه به اين علت عنوان شده است كه لايه هاي استخواني فسيل شده صدها سيلوفيسز(مجموعه اي از تعداد بسيار زيادي فسيل در يك مكان) درگاست رانچ نيومكزيكوي آمريكا يافت شد.

جمجمه سيلوفيسز، توسط شاتل فضايي اندور، در 22 ژانويه 1998، به فضا برده شد. اين فسيل به ايستگاه فضايي ميرمسافرت كرد.