ناشويي بيتوزاروس  (naashoibitosaurus):

(به صورت نا – ا – شو- يي – بي – تو – زار – وس تلفظ مي شود ) ناشويي بيتوزاروس (به معناي سوسمار ناشويي بيتو) دايناسوري گياهخوار بود كه در دوره كرتاسه پسين مي زيست. طول اين هادروزار (دايناسورهاي  منقار اردكي) حدود 30 فوت (10 متر ) بود. يك فسيل (فقط يك جمجمه ) از آن در نيومكزيكوي ايالات متحده كشف شده است. ناشويي بيتوزاروس، در سال 1993، توسط هانت و لو كاس نامگذاري شد. گونه خاص آن ،ناشويي بيتوزاروس استرومي است. ناشويي بيتوزاروس، احتمالاً تغيير يافته كريتوزاروس ناوا جوويوس است .

ناگشا، ناشکوفا (INDEHISCENT)

ميوه ناگشا باز نمي شود و هنگامي كه بالغ مي شود دانه اش را آزاد مي كند.

نامگذاري دوجزئي  ( BINOMIAL NOMENCLATURE)

نامگذاري دوجزئي سيستم توسعه يافته اي است كه توسط لينائوس براي نام گذاري عملي موجودات زنده ابداع شد. دراين سيستم براي هرموجود نام جنس آن( هميشه با حرف بزرگ نوشته مي شود) ونام گونه ( با حروف كوچك ) نوشته مي شود.براي مثال انسانها هوموساپينس هستند. دايناسورها تنها جانوراني هستند كه معمولا با نام علمي شان شناخته مي شوند به عنوان مثال، تيرانوزاروس ركس.

نانوتيرانوس  (Nanotyrannus ):

(به صورت نان-و-تي-ران-وس تلفظ مي شود ) نانوتيرانوس (به معناي حاكم كوچك)، گوشتخواري دو پا و تروپودي از دوره كرتاسه پسين (65-68 ميليون سال قبل) بود . طول اين جانور حدود 16 فوت (5 متر ) بود و سري بزرگ، پاهايي بلند و سه انگشتي ، دستاني كوتاه و دو انگشتي، گردني كوتاه و كلفت ، آرواره هايي بزرگ با دندانهايي تيز ،رانهايي باريك و دمي باريك داشت. نانوتيرانوس،نوعي دايناسور تيرانوزاريد بود كه در سال 1988 ،توسط ديرينه شناساني به نامهاي ويليامز، پيكر و كوري، از روي جمجمه اي كه فقط 22 اينچ (2/57 سانتيمتر ) طول داشت و در سال 1942 ،در مونتاناي ايالات متحده كشف شد ، نامگذاري شده است . ممكن است اين جانور ،نوزاد تيرانوزاروس ركس باشد. تنها جمجمه شناسايي شده ،توسط بيكركت اسكن شده است . معتقد است كه نانوتيرانوس ، جنسي بالغ است اما بسياري از ديرينه شناسان ديگر ، مانند توماس كار ، مخالف اين نظريه هستند و معتقدند كه نانوتيرانوس ، نوزاد تيرانوزاروس ركس است.

نانوزاروس   (nanosaurus  ):

(به صورت نان – و – زار – وس تلفظ مي شود) نانوزاروس (به معناي سوسمار كوتوله)، گياهخوار دوپا و كوچك از دوره ژوراسيك ( 145 156– ميليون سال قبل) بود. طول اين جانور حدود 4 فوت ( 120 سانتيمتر ) و ارتفاع آن 5/1 فوت ( 46 سانتيمتر ) بود. نانوزاروس ، از روي استخوان آرواره اي كه در غرب آمريكاي شمالي كشف شده ،شناسايي شده است. نانوزاروس، نوعي دايناسور اورنيتيچين بود كه در سال 1877 ،توسط ديرينه شناسي به نام اتنيل مارش ، نام گذاري شد .

نانو فسيل (nanofossil):

نانو فسيلها ،فسيلهاي ميكروسكوپي هستند كه بسيار فراوان بوده و گسترش فراوان و محدوده زماني گسترده اي دارند (به خاطر سرعت بالاي تکاملشان ). آنها، فسيلهاي شاخص بسيار مفيدي هستند .

نانيانگوزاروس  ( Nanyangosaurus):

نانيانگوزاروس ، نوعي دايناسور ايگوانودونتيد است كه در سازند سانگيينگ در نيكسيانگ در هنان چين كشف شد . اين دايناسور گياهخوار ، در دوره كرتاسه مي زيست. نانيانگوزاروس زوگئي ، در سال 2000 ، توسط سو ، زينگ ، سي-جين زائو ، جون چانگ لو ، وانگ بو هانگ ،زانگ - يانگ لي و زي-مينگ دونگ نامگذاري شد اما به چاپ نرسيده است.

ندكول برتيا (Nedcolbertia ):

(به صورت ند-كول-برت- ي-يا تلفظ مي شود) ندكول برتيا ( به افتخار ديرينه شناسي به نام ادوين ند هريس كولبرت نامگذاري شده است ) دايناسوري كوچك و گوشتخوار بود كه در دوره كرتاسه پيشين ، حدود 127 تا 121 ميليون سال قبل مي زيست. اين جانور ، دايناسوري دوپا بود كه روي دو پاي بلند راه مي رفت. طول اين جانور حدود 1 فوت ( 3 متر ) بود. اين تروپودكوئلوزاريد ، از روي سه اسكلت ناقصي ( فاقد جمجمه ) شناسايي شده كه در بخش يلوكت سازند سدارمونتين اوتاي ايالت متحده كشف شدند. ندكول برتيا ، توسط واتيل كشف شد و توسط كيركلند ، بريت ، واتيل ، مادسن و بورج ، در سال 1998 نامگذاري شد. گونه خاص آن ندكول برتيا جاستين هوفماني است.

نشخوار كننده (Ruminant)

نشخوار كننده، جانوري است كه غذايش را بارها هضم مي كند. اين غذا معمولاً مواد سخت گياهي مانند علف است. نشخوار كنندگان شامل گاوها، گوسفندان، بزهاي كوهي و شترها مي باشند.

نقرس (GOUT)

نقرس بيماري متابوسكيي است كه طي آن اسيد اوريك اضافي متبلور شده، به استخوانها و مفاصل آسيب رسانده و سبب درد مي شود. نقرس در انگلستان T ركس كشف شده است.

نكوئبازاروس (Nqwebasaurus ):

نكوئبازاروس، دايناسوري گوشتخوار بود كه در دوره كرتاسه پيشين مي زيست. اين تروپودكوئلوروزاريد بود كه روي نخستين انگشتش، چنگالي بسيار بزرگ داشت. هفتاد درصد اسكلت اين جانور (موسوم به كيركي) در سازند كيركوود در جزيره آلگوا در  در شرق كاپه در آفريقاي جنوبي كشف شده است. نكوئبازاروس، در سال 2000 ،توسط ديرينه شناساني/زمين شناساني به نامهاي بيلي كلرك، كاترين فورستر، سامسون، چينسامي و كالوم روبين نامگذاري شد. گونه خاص آن نكوئبازاروس توازي است. اين نخستين دايناسوري است كه در اسمش صداي مختصري دارد. نكوئبازاروس توازي، به صورت ن-كوئ-با-زار-وس توا-زي تلفظ مي شود، براي تلفظ q ،زبانتان را به سقف دهان بكشيد تا روي q مكثي ايجاد شود. نكوئبازاروس، به معناي سوسمار نكوئباست. نكوئبا،نام زوسايي ] زباني شبيه زولو كه مردم بانتوي آفريقا به اين زبان صحبت مي كنند[ محدوده مرموز كركوود است كه اين دايناسور در آنجا كشف شد. توازي،لغت زوسايي قديمي است كه به معناي پيك تندروي كركوود مي باشد (طبق گفته بيلي كلرك، كه نكوئبازاروس را نامگذاري كرد، معناي افسانه اي دارد) و دهكده اي در سانديز ريور ولي، در 30 مايلي(50 كيلومتر) شمال شهر ساحلي بندر اليزابت مي باشد كه در آنجا مركبات پرورش مي يابد.

نمگتوزاروس  (Nemegtosaurus  ):

( به صورت ن-مگ-تو-زار-وس تلفظ مي شود ) نمگتوزاروس ، نوعي دايناسور ساروپود از دوره كرتاسه پسين ، حدود 70-75 ميليون سال قبل بود. اين گياهخوار چهارپا گردني دراز ، سري بلند و كوچك  دندانهايي نيزه مانند و دمي بلند داشت. اين دايناسور توسط ناوينسكي (در سال 1971) به نام حوضه نمگت در بيابان گوبي مغولستان جنوبي ، نامگذاري شد كه جمجمه در آنجا پيدا شده بود. گونه خاص آن ، نمگتوزاروس مونگولينسيم است. از آنجايي كه تنها جمجمه اين دايناسور كشف شده است ، درباره آن بسيار كم مي دانيم.

نوازاروس (Noasaurus ):

(به صورت نو-ا-زار-وس تلفظ مي شود) نوازاروس (به معناي سوسمار نوا]=شمال غرب آرژانتين[ )،دايناسوري گوشتخوار و كوچك از دوره كرتاسه پسين، حدود 75 تا 65 ميليون سال قبل بود. طول اين تروپودنوازاريد،حدود 6 فوت(8/1 متر) بود. نوازاروس، روي دومين انگشت هر پا، پنجه اي داسي شكل داشت. اين پنجه،قدرت حركت بسيار گسترده اي داشت كه حتي از درومائوزاريدهايي ماننددينونيكوس هم وسيعتر بود. نوازاروس قديمي ترين كوئلوزار شناخته شده است. بخشهايي از فسيلهاي آن، در آرژانتين در آمريكاي جنوبي كشف شده اند و در سال 1980 ، توسط ديرينه شناساني به نامهاي بناپارت و پاول نامگذاري شد. گونه خاص آن، نوازاروس لالي است.

فرناندو نواس (Nouas,Fernando ):

فرناندو نواس،ديرينه شناسي آرژانتيني از موزه تاريخ طبيعي بوئنس آيرس مي باشد. وي، فرنگوئليزاروس (1986 ) را نامگذاري كرد به علاوه آبليزاروس (همراه با بناپارت 1985) و اوننلاگيا (همراه با پوئرتا،1997 ) را نامگذاري كرد.

نوتتس(Nuthetes ):

نوتتس دستراكتور، گوشتخواري كوچك از ژوراسيك مياني بود. نوتتس، در سال 1854 ،توسط ديرينه شناسي به نام اون نامگذاري شد. فسيلهاي اين جانور، در اروپا كشف شده اند. نوتتس، جنسي مشكوك است. احتمالاً اين جانور ،مگالوزاروس دستراكتوري كوچك (نوعي تروپود) است.

نوترونيكوس  ( Nothronychus ):

(به صورت نوت-رون-ي-كوس تلفظ مي شود) نوترونيكوس (به معناي سوسمار تنبل مانند) نوعي دايناسور تروپود بود كه در دوره كرتاسه پسين (90-94 ميليون سال قبل) مي زيست. طول اين جانور حدود 5/4 تا 6 متر و وزن آن حدود 900 كيلوگرم بود. نوترونيكوس،تريزينوزار بود كه گردني بلند داشت و احتمالاً پر هم داشته است. نوترونيكوس، از روي نصفه اسكلت فسيلي كه در نيومكزيكوي ايالات متحده، در آمريكاي شمالي كشف شد،شناسايي شده است (اين فسيل، نخستين فسيلي بود كه در جايي غير از آسيا كشف شد). نوترونيكوس، توسط گروهي از ديرينه شناسان به سرپرستي داگ ولف كشف شد (از موزه جنوب غرب مزا در مزاي آريزونا، ايالات متحده).

نوتوزاروس (Nothosaurus ):

(به صورت نوت-و-زار-وس تلفظ مي شود) نوتوزاروس، نوعي نوتوزار بود، خزنده اي كه اندامهاي باله مانند داشت و هم در خشكي و هم در آب زندگي مي كرد (مانند سيل هاي امروزي). طول اين جانور، حدود 10 فوت (3 متر) بود و دمي بلند، باريك و نوك تيز و روي بخش بالايي بدنش، يك باله داشت. اين دم براي شنا مورد استفاده قرار مي گرفته است. نوتوزاروس، پنج انگشت بلند و مشبك داشت. پاهاي جلويي كوتاهتر از پاهاي عقبي بودند. آرواره ها، بلند ،باريك و پر از دندانهاي نوك تيز و به هم فشرده بودند (دامهاي مناسبي براي ماهيها). نوتوزاروس،در كل دوره ترياس زندگي مي كرد. فسيلهاي آن در اروپاي امروزي (آلمان،هلند و سويس)،شمال آفريقا و آسيا (چين،اسرائيل و روسيه) كشف شده اند. اين جانور دايناسور نبود بلكه نوعي خزنده بود.  طبقه بندي: راسته نوتوزاريا،خانواده نوتوزاريدا.

نوتوزاها  (Nothosaurs ):

( به صورت نوت-و-زار تلفظ مي شود ) نوتوزارها ، خزندگان ماهي خواري بودند كه چهار اندام باله مانند داشتند. اين جانوران، در دوره ترياس ، هم در خشكي و هم در آب زندگي مي كردند. اين شناگران ماهر ، دايناسور نبودند. نوتوزارها ، پاهايي مشبك، بدن و گردني طويل داشتند. نوتوزارها (راسته نوتوزاريا) شامل خانواده نوتوزاريدا (نوتوزاروس ، لاريوزاروس و سرسيوزاروس ) و خانواده پيستوزاريدا ( پيستوزاروس ، بسيار شبيه پلزيوزار ) مي باشند.

نوتوسراتوپس (Notoceratops ):

(به صورت نوت-و-سر-ا-توپس تلفظ مي شود) نوتوسراتوپس (به معناي صورت شاخدار جنوبي) نوعي سراتوپسين (دايناسوري زره دار، شاخدار، چهارپا، گياهخوار و داراي نوك) بود كه تنها از روي استخوان آرواره اي از دوره كرتاسه پسين (73-83 ميليون سال قبل) شناسايي شده است. نوتوسراتوپس ،در آرژانتين در آمريكاي جنوبي كشف شد و در سال 1918 ،توسط ديرينه شناسي به نام آگوستوتاپيا نامگذاري شد.

نودوزاروس (Nodosaurus ):

(به صورت نود-و-زار-وس تلفظ مي شود) نودوزاروس (به معناي سوسمار گره دار يا غده اي)، نوعي دايناسور نودوزاريد و يك آنكيلوزار زره دار، چهارپا و تانك مانند بود. طول اين گياهخوار حدود 20-13 فوت(6-4 متر) بود. اين اورنيتيكين، ورقه هاي پوستي استخواني داشت كه بالاي بدنش را مي پوشاند و داراي چهار پاي كوتاه،پاهاي پنج انگشتي، گردني كوتاه،سري باريك با پوزه اي نوك تيز،آرواره هايي قوي، دندانهايي برگ مانند و دمي بلند و فاقد گرز داشت. احتمالاً اين جانور در طول دو طرف بدنش،خارهايي داشته است اما تنها فسيلهاي ناقصي كشف شده اند. نودوزاروس،در دوره كرتاسه پيشين،حدود 98-113 ميليون سال قبل مي زيست. اين دايناسور، گياهان كوتاه قد را مي خورد. سه فسيل بسيار ناقص از آن در وايومينگ و كانزاس كشف شده است. جمجمه آن يافته نشده است. نودوزاروس، در سال 1889، توسط ديرينه شناسي به نام اتنيل مارش نامگذاري شد. گونه خاص آن نودوزاروس تكستيليس است.

نودوزاريدها (Nodosaurids ):

(به صورت نود-و-زار-يد تلفظ مي شود) نودوزاريدها،يكي از تقسيمات آنكيلوزارها هستند و گروهي از دايناسورهاي زره دار، گياهخوار و ارنيتكين مي باشند كه در طرفين بدنشان خارهايي وجود دارد و فاقد گرز دمي و سر گلابي شكل هستند. كانتوفوليس، هيلائوزاروس، مينمي، نودوزاروس، پانوپلوزاروس و ساروپلتا،نودوزاريد بودند.

ديويد نورمن (Norman ,David ):

ديويد نورمن ، ديرينه شناسي انگليسي بود كه به صورت گسترده رده ارنيتيكين و به ويژه جنس ايگوانودون را مطالعه كرد. وي متوجه شد كه ساختار پوزه ايگوانودون ، براي امكان خوردن بسياري از گياهان را فراهم مي آورد. و اين دايناسور تنها گياهان نرمي را كه قبلاً  تصور مي شد نمي خورد. وي همچنين متوجه شد كه ايگوانودون ، دمش را به صورت افقي نگه مي داشته است كه نشان مي دهد ايگوانودون روي چهار پا راه مي رفته است. به علاوه وي درباره دايناسورها كتابهاي متعددي نوشت كه شامل دايرة المعارف مصور دايناسورها (1985) مي باشد.

نوروزاروس  (Nurosaurus ):

نوروزاروس،كه نوئروزاروس هم ناميده مي شود، گياهخواري با گردن بلند و دم دراز (نوعي ساروپود)، به طول حدود 85 فوت (26 متر)بود. نوروزاروس، در سال 1992 ،توسط ديرينه شناسي به نام دونگ نامگذاري شد. فسيلهاي اين جانور در چين كشف شده اند. گونه خاص آن نوروزاروس كاگاننسيس است. اين جنس، جنسي مشكوك است (اين جنس فاقد توصيفي رسمي است).

نويتلوييدها  ( Noutiloids):

نويتلوييدها ، گوشتخواران دريايي اوليه و داراي پوسته ضخيم هستند و از انواع سفالوپودهاي مهره دار هستند. پوسته به دو بخش تقسيم شده است. سرنويتلوييد ، چشماني پيشرفته و شاخكهايي حساس دارد كه از طريق آنها ، طعمه را مي گيرد. نويتلوييدها ، با دهانه اي جلو برنده شنا مي كنند. آنها آب را از حفره بدني بيرون مي ريزند. نويتلوييدها ، در سيلورين تكامل يافتند و تا به امروز بقا يافته اند اما خيلي فراوان نيستند ( تنها يك جنس بقا ياقته است ). آنها در دوران پالئوزوييك ، حدود 400 ميليون سال قبل فراوان بودند. بعضي از نويتلوييدها ، به آمونيدها تكامل يافتند.

نهاندانگان (ANGIOSPERMS)

نهاندانگان ( به معني دانه پوشيده) گياهان گل دار هستند.آنهادرميوهايشان دانه ايجاد مي كنند. اين گياهان امروزه به عنوان گياه غالب هستند كه شامل بيش از 250000 گونه متفاوت مي باشند. گلهاي آنها نيزبراي توليد مثل به كارمي روند، نهاندانگان حدود 140 ميليون سال پيش، طي دوره ژوراسيك پاياني بوجود آمدند، وتوسط دايناسورها خورده مي شدند. بيش از 100 ميليون سال است كه نهاندانگان گياهان غالب درسطح زمين هستند. نهاندانگان به دو گروه تك لپه اي ها ( نظير غلات) و دولپه اي ها (مانند لوبيا) تقسيم مي شوند.

نهشته، رسوب (DEPOSIT)

نهشته، تجمعي از مواد طبيعي نظير كانيها و يا فسيلهاست.

نهشته هاي لاگرستاتن (Lagerstatten)

لاگرستاتنها (در زبان آلماني به معناي نهشته هاي فسيل دار مي باشد) نهشته هاي زمين شناسي هستند كه در آنها انواع مختلفي از فسيلها به خوبي حفظ شده اند و انواع گوناگوني از حيات يك دوره ويژه را نشان مي دهد. اين نهشته هاي فسيلي جالب، در طي پديده اي گيج كننده مي باشد. در بعضي از گودالهاي قيري لابريا (كاليفرنيا، آمريكا)، شيل بورجس(كانادا)، سولنهوفن(آلمان) و مازون کریک(ایلینویس،آمريكا) وجود دارد.

نيپونوزاروس (Nipponosaurus ):

(به صورت ني-پون-و-زار-وس تلفظ مي شود). نيپونوزاروس(به معناي سوسمار ژاپني) دايناسوري كوچك و منقار اردكي از دوره كرتاسه پسين، حدود 86-88 ميليون سال قبل بود. اين گياهخوار دوپا، بر روي سرش تاجي كوچك و استخواني، گردني كوتاه، پوزه اي بلند و بي دندان و دمي سفت و محكم داشت. فسيلهاي اين هادروزار آلامبئوزارين در جزيره ساخالين كشف شده اند. نيپونوزاروس، در سال 1936 ، توسط ناگائو نام گذاري شد. گونه خاص آن نيپونوزاروس ساخاليننسيس است. نيپونوزاروس، احتمالاً همان جاكسارتوزاروس مي باشد.

نيكولز، اليزابت  (Nicholls, Elizabeth)

اليزابت (بتسي) نيكولز، ديرينه شناس است و متصدي مهره داران در موزه رويال تيرل آلبرتاي كاناداست. دكتر نيكولز خزندگان دريايي دوره ترياس (به ويژه ايكتيوزارها) را در آمريكاي شمالي مطالعه مي كند. نيكولز، مدرك دكتراي خود را از دانشگاه كالگاري كانادا گرفت. نيكولز و جك كالاوي، نويسندگان كتاب ((خزندگان دريايي باستاني))، 1997 هستند. نيكولز، جنسهاي ايكتيوزار،‌ متاشاستازاروس (نيكولز و ماكوتو مانابه ، 2001) و پارويناتاتور (نيكولز و برنيكمن 1995)‌ را نامگذاري كرد.

نيگرزاروس (Nigersaurus ):

(به صورت ني-گر-زار-وس تلفظ مي شود) نيگرزاروس،نوعي دايناسور اوليه، گردن دراز و گياهخوار از دوره كرتاسه پيشين، حدود 135 ميليون سال قبل بود. طول اين ساروپود، حدود 49 فوت (15 متر) بود و در دهان بزرگش 600 دندان داشت. نيگرزاروس، توسط تيمي از ديرينه شناسان، به سرپرستي پل سرنو، شناسایی شد. اين دايناسور، در سال 1999 ، توسط سرنو،بك،دوتيل،لارسون،ليون،موسي،سادلر،سيدور،واريچيو، و ويلسون نام گذاري شد. فسيلهاي اين دايناسور، در بيابان ساهاراي نيجر آفريقا كشف شده اند. گونه خاص آن نيگرزاروس تاكوئتي است.

نيمه عمر (HALF – LIFE)

ايزوتوپ راديواكتيو، زماني است كه نيمي از آن ايزوتوپ كاهش يافته است.

نئوتني ( Neoteny ):

نئوتني ( به معناي كشش جديد ) يكي از روشهاي توليدمثل است كه در آن فرزند ، هنگامي به وجود مي آيد كه جاندار هنوز بسياري از ويژگيهاي مرحله لاروي يا نابالغي خود را حفظ كرده است. سمندرها ، رفتار نئوتني از خود نشان مي دهند. آنها گوش ماهي و ديگر عوارض لاروي را ، هنگامي كه از نظر توليدمثل بالغ مي شوند ، حفظ مي كنند. نئوتني ، به نام پدوژنز يا پائدوژنز هم ناميده مي شود.

نئورنيت ها  ( Neornithes ):

نئورنيت ها ( به معناي پرنده جديد ) شاخه اي از پرندگان پيشرفته هستند كه پر داشته و نوك پوشيده با شاخ و قلبي چهار حفره اي داشتند. اين شاخه شامل اجداد پرندگان پيشرفته امروزي و همه فرزندان آنها مي باشند.

نئوژن (Neogene):

نئوژن ( 24 تا8/1 ميليون سال قبل )‌ بخش پاياني دوره ترشياري بود. نئوژن ، به عصر ميوسن (‌24 تا 5 ميليون سال قبل ) ، هنگامي كه بسياري از پستانداران ، شامل اسبها ، سگها ، خرسها ، الاغهاي آمريكاي جنوبي ، ميمونهاي اروپاي جنوبي و راماپتيكوس و پرندگان پيشرفته ظاهر شدند) و عصر پليوسن ( 5 تا 8/1 ميليون سال قبل ، هنگامي كه نخستين هومينيدها (آسترالوپيتساينس) تكامل يافتند ، اشكال پيشرفته نهنگها ظاهر شدند و مگالودونها در درياها شنا مي كردند.

نئوسیراتوزاريا  (Neoceratosauria  ):

( به صورت ني-ئو-سیر-ات-و-زار-ي-ا تلفظ مي شود) نئوسيراتوزاريا ( به معناي سوسمار شاخدار جديد) گروهي از دايناسورهاي گوشتخوار كوچك تا متوسط اندازه بودند كه اكثر آنها روي سرشان شاخهايي داشتند. نئوسيراتوزارها ، روي هر دستشان چهار انگشت داشتند و روي دو پا راه مي رفتند. اين تروپود در دوره ژوراسيك پيشين ، تا كرتاسه ، حدود 71-180 ميليون سال قبل در گندوانا ( قاره جنوبي كه شامل آمريكاي جنوبي ، آفريقا ، هند ، استراليا و قاره قطب جنوب بود)‌ مي زيست. شاخه نئوسيراتوزاريا ، در سال 1991، توسط ديرينه شناسي به نام نواس نامگذاري شد. بعضي از نئوسیراتوزارها عبارتند از سراتوزاروس ( تصوير بالا ) ، كارنوتاروس ، ماجونگاتوليس ، ايندوسوكوس و بسياري ديگر.

عصر نئوكومين  (Neocomian  epoch):

عصرنئوكومين ، بخش آغازين ( پاييني ) دوره كرتاسه ، حدود127-144ميليون سال قبل بود.

نئوگناتا  ( Neognathae  ):

نئوگناتاها ( به معناي آرواره جديد ) ، پرندگان هستند كه شامل اكثر پرندگان پرنده به علاوه پرندگان شناگر و شيرجه رو مي باشند. نئوگناتاها ، در دوره كرتاسه پسين ، حدود 70 ميليون سال قبل تكامل يافتند. آنها ، از نظر تاكسونومي ، بر مبناي ساختار كام ( آرواره ) طبقه بندي مي شدند ( با پالائوگناتا مقايسه شود ).

نئووناتور  ( Neouenator ):

( به صورت ن-ئو-ون-ا-تور ) نئووناتور ( به معناي شكارچي جديد ) سالري ، تروپودي از كرتاسه پيشين ، به طول 26-5/24 فوت ( 8-5/7 متر ) و مشابه آلوزاروس ( اما كوچكتر از آن ) بود كه در ايسلروايت كشف شد. اين دايناسور در سال 1996 توسط ديرينه شناساني به نامهاي هات و مارتيل نامگذاري شد.