1-
«شدت» يك
زمينلرزه از روي آثار خرابيها و تأثيراتي كه زمينلرزه بر
انسان و تأسيسات ميگذارد مشخص ميشود. شدت ارتعاشات حاصل از
زمينلرزه با يك مقياس دوازدهگانه به نام «مركالي»، كه بر
مبناي مقدار خسارات سطحي توصيف ميشود، مشخص ميگردد. اين
مقياس كه كاملاً حالتي كيفي و توصيفي دارد از يك (I
) كه نمايشگر ارتعاشاتي بسيار ضعيف و غيرمحسوس است شروع ميشود
و به دوازده (XII
) كه شدت خرابي آن فاجعهآميز است ختم ميگردد. بايد توجه داشت
كه شدت زمينلرزه با افزايش فاصله از مركز آن، كاهش مييابد.
خطي كه تمام نقاطي را كه يك شدت بخصوص از زمينلرزه را تحمل
كردهاند به هم وصل ميكند به نام «خط همشدت» (خط هملرز)
موسوم است.
در شرايط مساوي،هرچه عمق كانوني زمينلرزه كمتر باشد، قدرت
تخريب آن بيشتر ميشود. گرچه با دورشدن از خاستگاه زمينلرزه
از قدرت تخريبي آن كاسته ميشود، ولي امواج زمينلرزه ممكن است
در رسيدن به خاكها يا محل گسلهاي ديگر تشديد شوند. از اين
روست كه خطر زمينلرزه معمولاً در زمينهايي كه از رسوبات
منفصل تشكيل شدهاند، بيش از نقاطي است كه در زير آن سنگ بستر
قرار گرفته است.
