مايازارا
مادر خوب
مايازارا
دايناسوري منقار اردكي، بزرگ و گياهخوار بود. مايازارا اولين
دايناسوري بود كه در كنار بچه ها، تخمها و آشيانه اش يافت شد. اين
وضعيت نشان مي دهد كه مايازارا بچه هايش را پرورش مي داد.
آناتومي:
مايازارا
دايناسوري منقار اردكي بود كه جمجمه اي مسطح و تاجهاي كوچك در جلوي
چشمانش داشت. اين دايناسور گياهخوار يك منقار بدون دندان، كيسه هاي
گونه اي و بسياري دندان هاي گونه اي تيز داشت. لعاب سختي در هر دو
سطح خارجي دندان هاي بالايي و سطح داخلي دندان هاي پاييني يافت
شد.دستان اين دايناسور چهار انگشت داشت و پاهاي آن پنجه هاي سم مانند
داشت.
مايازاروس تا حدود 30 فوت(9متر) طول، 8/6 فوت(5/2-2متر) بلندي و حدود
4-3 تن وزن مي رسيد. بچه هاي تازه از تخم بيرون آمده مايازارا حدود
1فوت(30 سانتي متر) طول داشت.
مايازارا در فضا:
يك تكه استخوان مايازارا و يك قطعه از پوست تخمش در سال 1985 در يك
ماموريت 8 روزه توسط فضانوردي به نام لورن آكتون به فضا برده شد. اين
نخستين دايناسور در فضا بود. فسيل هاي تاريخي مايازارا امروزه در
موزه روكيس در بوزمان، مونتانا، ايالات متحده نگهداري مي شود.
رفتار اجتماعي مايازارا:
مايازاراها اولين دايناسورهايي بودند كه در كنار بچه ها، تخم ها و
آشيانه هايشان يافت شدند. اين وضعيت پيشنهاد مي كند كه آنها بچه
هايشان را پرورش مي دادند. آشيانه هاي آنها گودالهايي به قطر
7-6فوت(2-8/1متر) بود كه درون زمين حفر مي شد، و هر يك از آنها حاوي
بيش از 25 تخم در اندازه ميوه گريپ فوروت بود. طول نوزادان آنها
حدود1فوت(3/0متر) بود.آشيانه ها حدود 25تا30فوت دورتر از محل تخمها
بود،كه به اندازه يك مايازاراي بالغ است. در مونتانا در زميني به
مساحت 5/2 جريب(1هكتار)حدود 40 آشيانه پيدا شد.
در مونتانا، فسيل هاي مايازارا در گروه هاي بزرگ 10 هزارتايي يافت
شده اند و نشان مي دهد كه اين دايناسور گياهخوار به صورت گله اي مي
زيسته است. اين جانوران در خاكستر آتشفشاني مدفون شده بودند، علاوه
بر اين وجود گله ها بيان مي كنند،مهاجرت فصلي چنين گروه هاي بزرگي از
جانوران براي يافتن غذا بوده است.
زمان زيست:
مايازارا در طول دوره كرتاسه پسين، حدود 80تا65ميليون سال پيش يعني
در عصر خزندگان مي زيست. اين جانور از آخرين گونه هاي جانوري بود كه
قبل از انقراض كرتاسه-ترشياري در 65 ميليون سال قبل ظهور يافت.
دايناسورهاي هم عصر مايازارا ولوسيراپتو، آلبرتوزاروس و
ترودون(گوشتخواراني كه احتمالا" مايازاراها را شكار مي
كردند)،تيرانوزوروس ركس(نمونه بزرگتر
آلبرتوزاروس)،آنكيلوزاروس(دايناسور گياهخوار زره دار)،
پاراسارولوپوس، كوريتوزاروس( يك دايناسور تاج دار) و دريپتوزاروس (يك
دايناسور گوشتخوار) بودند.
هوش:
مايازارا يك اورنيتوپود بود كه هوش آن( هوش دايناسورها با توجه به
نسبت بين مغزشان با وزن بدنشان ياEQ
) در ميان دايناسورها متوسط بود.
EQ-
بهره هوشي:
تغذيه:
مايازارا گياهخوار بود. مايازاراهاي بالغ حدود 200 پوند،برگ،ساقه و
دانه را در روز مي خوردند.
تحرك:
مايازارا بر روي چهار پا راه مي رفت و نسبتا" دايناسوري تندرو بود.
پاهاي جلويي مايازارا بسيار كوتاه تر از پاهاي عقبي اش بودند. و
احتمالا" به هنگام دويدن تنها از دو پاي عقبي اش و از دمش به منظور
ايجاد تعادل استفاده مي كرد. اين دايناسور تنها به هنگام فرار از دست
گوشتخواراني نظير آلبرتوزاروس و ترودون فرار مي كرد.
كشف فسيل:
مايازارا اولين دايناسور كشف شده در مونتاناي آمريكا بود. هزاران
فسيل مايازارا در غرب كانادا و ايالات متحده يافت شده است.
مايازاراهاي بالغ، تازه از تخم درآمده، جوانترها، آشيانه ها، تخمها و
جنين ها يافت شده است. يك لايه استخوان دار بزرگ در مونتانا هزاران
فسيل يافت شده است.
اين لايه به وسيله ماريون براندوولد و پسرش ديويد تركسلر كشف شد.
مايازارا به وسيله جك هورنر و رابرت ماكلا در سال 1979 نامگذاري شد.
لوري تركسلر گونه شاخص مايازارا پيبلسوروم را كشف كرد و ماريون
براندوولد تخم هاي فسيل شده آن را كشف كرد.
طبقه بندي:
مايازارا يك دايناسور اورنيتيسكيان، رده دايناسورهاي پرنده شكل و
گياهخوار بود. اين دايناسور عضوي از زير رده اورنيتوپودا و خانواده
دايناسورهاي گله اي، منقار اردكي يعني هادروزاروس بود.
