1- نشانه‌های اخطار می‌تواند شامل ذوب برف در بالای کوه ، ناپدیدشدن دهانه دریاچه‌‌ای و حرکات جانوران و پرندگان باشد.

2- اندازه‌ گیری لرزه‌های زمین از متداولترین روشهایی است که برای پیشگویی فوران آتشفشان استفاده می‌گردد. صعود ماگما یکی از دلایلی است که باعث لرزه می‌گردد و قبل از انفجار معمولا نشانه‌ای از زیاد شدن مقدار شدت لرزه در مرکز کم عمق دیده می‌شود.

3- شوک لرزه‌ای ممکن است چند روز قبل از فوران مشخص گردد. بعضی از انفجارها مانند کاسگوئیا بدون لرزه اولیه به وقوع می‌پیوندند و بعضی دیگر مانند انفجار وزوو لرزه‌های خیلی شدید از خود نشان می‌دهند. زمانی که یک شبکه لرزه‌ای وسیعی را بکار می‌گیریم، به اندازه کافی می‌توانیم کار برجسته‌ای راجع به پیشگویی آتشفشانها انجام دهیم.

4- قبل از انفجار در آتشفشان ، ماگما به طرف بالا آمده و در سطح تورم ایجاد می‌کند که می‌توانیم این شیب ورم‌ کردگی را اندازه بگیریم و احتمال وقوع انفجار را بررسی کنیم. لازم به توضیح است که بعد از انفجار دوباره شیب آن فروکش کرده و حتی پائین‌‌‌تر از شیب اولیه قبل از انفجار را نشان می‌دهد. این موضوع در هاوایی انجام شده است. جابجا شدن را می‌توان با نقشه برداری اندازه گرفت و اخطار لازم را داد.

5- اختلاف در ترکیب گازها که در اثر انفجار بوجود می‌آید، یکی از راههای پیش بینی است. برای مثال ، قبل از فوران مقدار بخار اسید کلریدریک زیاد می‌شود و گازهایی از آتشفشان بیرون می‌آید که به مقدار حرارت بستگی دارد.

6- حرکت ماگما در عمق زیاد باعث تغییر کمی‌در نیروهای جاذبه ناحیه‌ای و منطقه‌ای مغناطیسی می‌گردد و توسط اندازه‌ گیری آنها می‌توان احتمال انفجار را پیش بینی کرد، ولی چون این روش از حساسیت کافی برخوردار نیست، کاربرد چندانی ندارد.