ايو
ايو قمري بزرگ و صخره اي است كه از نظر ولكانيكي فعال مي باشد. ازاين آتشفشان، سولفور مذاب خارج مي شوددر نتيجه سطح مشتري بسيار رنگارنگ است. اين قمر دروني ترين قمر از اقمار چهارگانه گاليله بوده و از نظر بزرگي سومين آنهاست. قطرآن 1942 مايل(3636 كيلومتر) است و تقريبا هم اندازه ماه مي باشد. ميانگين فاصله ايو از مشتري، 220000 مايل(422000 كيلومتر) مي باشد. جرم آن 93/8 در ده به توان بيست و دو مي باشد. 77/1 روز زمين طول مي كشد تا اين قمر يك دور حول مشتري بچرخد. در اطراف مشتري و نزديك مدار ايو، ابر پلاسمايي گردي وجود دارد(پلاسماي ايو ناميده مي شود) كه به علت ميدان مغناطيسي قوي مشتري تشكيل شده است و همانطور كه مي چرخد، يونها را از ايو مي گيرد. ايو مانند يك ژنراتور الكتريكي
عمل مي كند. ايو، در سال 1610،
توسط گاليله و ماريوس(جداگانه)كشف شد.
شكل : دو انفجار سولفوري در سطح ايو. پيلان پاترا، دهانه آتشفشاني در سمت چپ كه تا فاصله 86 مايلي از سطح، سولفور
را
پرتاب مي كند.

اول
رومر(1710-1644) منجم دانماركي نخستين كسي بود كه در سال
1676-1675 نشان داد كه سرعت نور، محدود است. اول با
مشاهده گرفتگي ايو قمر مشتري به هنگام تغيير فاصله مشتري
از زمين ، به اين نتيجه رسيد. وي متوجه شد كه دوره چرخش
مدار ايو،20 دقيقه اختلاف دارد و نتيجه گرفت كه اين
اختلاف بايد به علت فاصله بينهايت زيادي باشد كه نور
براي رسيدن به زمين طي مي كند. بر طبق محاسبات وي، سرعت
نور حدود 225000كيلومتر بر ثانيه است(در واقع سرعت نور
كمي بيشتر از اين حد است و حدود 299792 كيلومتر بر ثانيه
مي باشد).