در ميان پديده هاي خطر آفرين، زمينلرزه هاي ويرانگر مسئول بيشترين شمار كشتار انساني و زيان مالي بوده اند و شوربختانه تعداد كشته شدگان انساني در كشورهاي در حال توسعه چندين برابر تعداد موجود در كشورهاي پيشرفته است. نكته ديگر شمار بازماندگان بي‌خانمان است كه در كشورهاي در حال توسعه بيش از 40 برابر موجود در ديگر كشورها است.‌اثر منفي زمينلرزه بر اقتصاد كشورهاي در حال توسعه بسيار زياد است. ‌بررسي ها نشان مي‌دهد كه در سال هاي 1987 و 1988 ميلادي اثر مستقيم و غير مستقيم زمينلرزه بر اقتصاد كشورهاي در حال توسعه ميان 3% تا 4% توليد ناخالص داخلي سالانه بوده است.
   آنچه روشن است با گسترش شهرنشيني و شهرسازي و افزايش جمعيت، ‌خطر زمينلرزه هر آن بيشتر از پيش شده و نتيجه فاجعه آميز خواهد بود. در حال حاضر بسياري از انسان ها دركره زمين در پهنه هاي لرزه خيز زندگي مي كنند و در اين ميان، ‌پايتخت‌ها و شهرهاي بزرگ در خطر بيشتري قرار دارند. اين نكته خطرناك در بسياري از شهرهاي كشورمان چون تهران، تبريز، ‌مشهد، كرمان، ‌قزوين، ‌سمنان، ‌كرج و بيشتر شهرهاي شمالي كشور به چشم مي خورد.
   يكي از داده هاي بنيادي براي ارزيابي خطر و ريسك زمينلرزه، و آشنايي با پيشينه ي لرزه‌خيزي و سيماي لرزه زمينساختي هر پهنه و گستره، ‌بررسي ژرف تاريخچه زمينلرزه هاي گذشته (باستاني، ‌تاريخي و سده ي بيستم و بيست و يكم) است. ‌روشن است براي دستيابي به ويژگي هاي لرزه زمينساختي بايد تاريخچه زمينلرزه ها در درازناي زياد گردآوري و بررسي شود.
   چنانچه در بررسي فراواني رويداد زمينلرزه ها از دوره كوتاهي (چون زمينلرزه هاي پس از سال 1900 ميلادي) استفاده شود،‌ در بررسي‌هاي دوره بازگشت زمينلرزه ها ممكن است پهنه هاي لرزه خيز،‌ بصورت بي‌لرزه (aseismic) يا كم‌لرزه نشان داده شوند. براي نمونه پيش از زمينلرزه شهريور ماه سال 1357 طبس گلشن (Io=X, mb=6.4,Ms=7.3) دست كم براي مدت 11 سده تاريخچه‌اي از زمينلرزه هاي بزرگ وجود نداشت